Archiwa tagu: mgr

Podstawowe systemy transportu materiałów i ludzi

Transport na powierzchni kopalni jest pierwszym ogniwem w przemieszczaniu i składowaniu materiałów od środków transportu zewnętrznego do nadszybia szybu materiałowego, którym opuszczane są na dół kopalni odpowiednio przygotowane ładunki. Do środków technicznych tego ogniwa, w kolejności ich zastosowania w dostawie materiałów, zlicza się urządzenia przeładunkowe (dźwigi, suwnice), składowiska i magazyny, a następnie środki transportu kopalnianego.

W transporcie poziomym (rys. 5) i pochyłym powiązanym z wyrobiskami chodnikowymi wyróżnia się między innymi składy wozów o różnej konstrukcji, pozwalające łatwo załadować i wyładować oraz bezpiecznie przewozić ładunek, ciągnione lokomotywami lub kołowrotami (EKO-2, EKO-D15, KH-1, PNE‑KO‑D15). Należy dodać, iż w kopalniach węgla kamiennego krajów zachodnich wprowadza się oponowe środki transportu materiałów.

Innym, lecz już w miarę rozpowszechnionym rodzajem transportu poziomego na dole kopalni są kolejki podwieszane i naspągowe.

Rys. 1: Podział środków technicznych do transportu poziomego

prace

Kolejki podwieszane jednoszynowe SKL-5000H i SKL-2500 o nośności 2,5 ‑ 5,2 T stanowią 39% wyposażenia kopalni i są podstawą dalszego rozwoju mechanizacji i transportu pomocniczego kopalni. Za nowe i rozwojowe rozwiązania w tym zakresie uznać można wykonanie w „Komag” Gliwice prototypów: kolejki jednoszynowej o udźwigu 80 kN (KSP-8), lokomotywy spalinowej LPS‑80 dostosowanej do współpracy z kolejką KSP‑8, a także wózki hamulcowe (WHK‑1, WHTK‑1) i wyciągarki (KW‑1, KW‑2).

Z przeprowadzonych badań i obserwacji ruchowych wynika, że w porównaniu z tradycyjnymi sposobami transportu materiałów, transport kolejkami podwieszonymi jednoszynowymi jest technicznie i organizacyjnieWHTKWwwwwww sprawniejszy oraz tańszy o ok. 50%. Natomiast sprawność przewozowa tych kolejek jest bardzo wysoka przy centralizacji magazynowania wszystkich materiałów, powszechnym stosowaniu ujednoliconych jednostek ładunkowych w postaci wiązek, palet i pakietów dostosowanych wagowo i gabarytowo do dołowych środków przewozowych i przeładunkowych, a także przy mechanizacji przeładunku.

Oprócz kolejek podwieszanych stosuje się w kopalniach kolejki naspągowe typu Beco-Bahn, wykorzystywane do transportu ciężkich ładunków i ludzi.

Ponieważ wyrobiska górnicze, do których dostarcza się duże ilości materiałów (tab. 5), są w ciągłym ruchu, środki transportu materiałów muszą być sukcesywnie przedłużane w miarę postępu przodka w celu ograniczenia pracochłonnego i niebezpiecznego transportu ręcznego.

Charakterystyka wyrobów firmy

Fabryka UNIFAM S.A jest jedynym krajowym producentem materiałów ściernych oraz największym w Polsce i jednym z większych w Europie producentem narzędzi ściernych. Materiały ścierne wytwarzane są w procesie syntezy (węglik krzemu) oraz w procesach elektrotermicznego topienia (elektrokorundy). Postać handlową poszczególnych ścierniw stanowią ziarna o ściśle określonym zakresie wymiarowym. Dzięki swym specyficznym właściwościom, takim jak duża twardość i jednocześnie kruchość, pozwalająca na odtwarzanie krawędzi a także odporność chemiczną, materiały ścierne są stosowane w formie luźnej lub związanej do szlifowania, polerowania i dogładzania różnych wyrobów. Ponadto dobre przewodnictwo cieplne oraz odporność na udary termiczne czynią węglik krzemu i elektroUnifam S.Acennym surowcem do produkcji materiałów ogniotrwałych.

Spółka UNIFAM S.A obecnie produkuje następujące rodzaje materiałów ściernych:

–                     ziarno węglika krzemu czarnego

–                     węglik krzemu metalurgiczny

–                     ziarno elektrokorundu zwykłego

–                     ziarno elektrokorundu szlachetnego

–                     ziarno regenerowane.

Węglik krzemu SiC otrzymywany jest w wyniku wysokotemperaturowej syntezy piasku i koksu naftowego w elektrycznych piecach oporowych. Proces ten przebiega w temperaturze 1900 – 2000oC. Ziarno uzyskiwane jest w wyniku mechanicznego rozdrabniania, obróbki chemicznej, separacji magnetycznej i rozsiewu. Techniczny węglik krzemu charakteryzuje się wysoką twardością (w skali Mohsa 9,2) i mikrotwardością wynoszącą ~ 3500kG/mm2. Jest on odporny na działanie kwasów, natomiast nieodporny na działanie stopionych zasad i węglanów, podatny na działanie utleniające zwłaszcza powyżej 1000oC. Pod względem elektrycznym węglik krzemu jest półprzewodnikiem o nieliniowej charakterystyce napięciowo-prądowej, czułym na zmiany napięcia. Zostało to wykorzystane w praktyce do produkcji elementów zmiennooporowych, stanowiących element roboczy odgromników w sieci wysokiego napięcia. W elektrotechnice z węglika krzemu produkowane są elementy grzejne (sility), oporniki, diody, tranzystory i urządzenia termoluminescencyjne. Dominujące zastosowanie węglik krzemu znajduje jako materiał ścierny. Stosowany jest w formie związanej (ściernice, segmenty ścierne), wyroby nasypowe (papiery i płótna ścierne) oraz w postaci luźnego ścierniwa głównie do cięcia kamienia. Wyroby ścierne z węglika krzemu są preferowane głównie do następujących operacji:

–          szlifowanie: aluminium, brąz, miedź

–          cięcie i obróbka powierzchni: beton, szkło, węgiel, wyroby z włókna szklanego, granit, marmur, porcelana, żywice, plastiki, lakiery,

–          ostrzenie narzędzi z węglików spiekanych,

–          zdzieranie: żeliwo twarde.

Elektrokorund zwykły produkowany jest z boksytu kalcynowanego o limitowanym składzie chemicznym. Temperatura topnienia produkowanego elektrokorundu wynosi ~ 1950oC. Pod względem elektrycznym elektroUnifam S.Azwykły jest izolatorem. Elektrokorund charakteryzuje się wysoką twardością i mikrotwardością wynoszącą ~ 1900 kG/mm2.  W zależności od zawartości korundu (a-Al2O3) i domieszek, elektroUnifam S.Aposiada różne właściwości, barwę i strukturę. Wysoka wytrzymałość i twardość zabezpieczają mu szerokie zastosowanie przy produkcji ściernic, segmentów ściernych, papierów i płócien ściernych oraz do obróbki luźnym ścierniwem. Ściernice z elektrokorundu zwykłego są powszechnie stosowane do prawie wszystkich operacji obróbki stopów żelaznych. Elektrokorund znajduje również zastosowanie w przemyśle ogniotrwałym i ceramicznym dzięki wysokiej odporności termicznej i niskiemu współczynnikowi rozszerzalności liniowej. Jest odporny na działanie kwasów i zasad.

Elektrokorund szlachetny powstaje z przetopu tlenku glinu w piecu oporowo-łukowym. Posiada wysoką twardość i mikrotwardość wynoszącą ~ 2100 kG/mm2. Dzięki wysokiej twardości, odporności chemicznej i termicznej elektroUnifam S.Aszlachetny jest cennym materiałem do produkcji wysokoglinowych materiałów ogniotrwałych, w produkcji ceramiki szlachetnej i elektrotechnicznej. Podstawowym zastosowaniem elektrokorundu szlachetnego jest produkcja różnorodnych narzędzi ściernych, które posiadają bardzo dobrą zdolność samoostrzenia i preferowane są głównie do szybkościowego szlifowania twardych stali z małymi naciskami.

Ziarno regenerowane wytwarzane jest ze złomu narzędzi ściernych o spoiwie ceramicznym. Proces produkcyjny obejmuje kruszenie, mielenie na mokro, suszenie oraz rozsiew na granulacje ziarnowe. Może ono stanowić dodatek do mieszanek ziarnowych przy produkcji wybranych narzędzi ściernych i wyrobów ogniotrwałych oraz do obróbki luźnym ścierniwem.

Proces produkcji narzędzi ściernych, oparty na licencji firmy NORTON – USA, jest ciągle udoskonalany, aby spełnić wymagania odbiorców i skutecznie konkurować na rynku.

Produkowane narzędzia ścierne to:

–          ściernice i segmenty o spoiwach ceramicznych

–          ściernice i segmenty o spoiwach żywicznych

–          segmenty o spoiwie magnezytowym

–          osełki i pilniki do honowania

–          wyroby ogniotrwałe

–          płyty i kształtki karborundowe do zabudowy wózków w przemyśle ceramicznym

–          elektrokostki z węglika krzemu do modyfikacji żeliwa.

Narzędzia ścierne produkowane są w bardzo szerokim zakresie kombinacji charakterystyk i wymiarowych. Wyroby Fabryki cechuje dobra ustabilizowana jakość. Grupa narzędzi do przecinania i szlifowania ręcznego poddana została certyfikacji na znak bezpieczeństwa B oraz posiada atest bezpieczeństwa DSA Niemieckiego Komitetu d/s Ściernic w Hanowerze.

Koszty magazynowania a liczba magazynów

Bardzo ważną decyzją w odniesieniu do logistyki dystrybucji jest ustalenie liczby i rozmieszczenia przestrzennego magazynów. Tego typu decyzja pociąga za sobą powstawanie dwóch rodzajów kosztów: utrzymania zapasów i przeładunków oraz dostarczenie towarów z magazynu do klienta. Między tymi kosztami zachodzi pewnego rodzaju substytucja, tzn. gdy jeden z nich maleje, drugi rośnie.

Przykładowo, jeśli zmaleją koszty utrzymania magazynów (zmniejsza się ich liczebność) rosną koszty dostaw, ponieważ zwiększa się odległość od odbiorców, zwłaszcza, gdy są oni rozproszeni przestrzennie.

Jeśli weźmiemy pod uwagę liczbę i rodzaj magazynów, przedsiębiorstwa mają kilka alternatywnych rozwiązań.

Pierwszy wariant sugeruje zastosowanie rozbudowanej struktury magazynowej, począwszy od magazynów zakładowych , poprzez duże jednostki centralne, sieć składów regionalnych, oraz znaczną liczbę magazynów lokalnych.

Drugie rozwiązanie polega na ograniczeniu liczby składów przyzakładowych oraz rezygnacji ze szczebla regionalnego.

Następny wariant zakłada tylko dwa ogniwa, a mianowicie magazyny lokalne i centralne.

Czwartym, najprostszym rozwiązaniem są bezpośrednie dostawy z magazynów centralnych do klienta.

Wynika z tego, że istnieją dwie podstawowe tendencje: centralizacji bądź decentralizacji sieci magazynowej.

Wybór konkretnego rozwiązania zależy więc od określonych czynników. Istotniejsze z nich prezentuje poniższa tabela.

Tabela. Kryteria wyboru sieci magazynowej

 

KRYTERIA

 

TENDENCJA DO CENTRALIZACJI

 

TENDENCJA DO DECENTRALIZACJI

  1.   Asortyment
  2.   Wymagany czas dostawy
  3.   Wartość produktu
  4.   Koncentracja miejsc produkcji (dostawców)
  5.   Struktura klientów
  6.   Specyfika narodowa

(np. przepisy, tradycje)

Szeroki

Dłuższy

Wysoka

 

Jedno   źródło

Homogeniczna lub kilku dużych

Niskie

Wąski

Krótszy

Niska

 

Wiele źródeł

Niehomogeniczna lub kilku małych

Wysokie

Źródło: Ch. Schulte, op. cit., s. 225.